Een nationaal gebakje

Nationaal Gebakje

Net terug uit Portugal, waar je in elk klein dorpje een sterk kopje koffie kan drinken met een pasta de nata. Dit is een gebakje met een soort custard in een bladerdeegbakje. Het bladerdeeg is gelig van kleur, krokant en tegelijkertijd een beetje taai met een klein zoutje. De vulling is glad of een beetje korrelig en de bovenkant is goudgeel met watdonkere en soms zelfs zwarte vlekken (wat de Portugezen niet deert en sommige zelfs preferen).

Natuurlijk heb ik mij overgegeven aan mijn beroepsdeformatie en heb ik heel wat van deze nationale gebakjes gegeten. Eenmaal thuis gekomen wilde ik zo’n lekker gebakje bij de koffie natuurlijk niet missen. En na een speurtocht op internet en in mijn boekenkast vond ik veel recepten en filmpjes – sommige zeer professioneel en andere duidelijk huis-tuin en keukenfilmpjes van Portugees, Braziliaans tot de rest van de wereld.

Men gelooft dat dit gebakje al ontstaan is voor de 18e eeuw en werd bedacht door de Katholieke monniken en kloosterzusters van het Jerónimos klooster in de buurt van Santa Maria de Belém in Lissabon. In de Portugese Middeleeuwen was het heel gewoon dat kloosters veel eieren produceerden. De eiwitten werden gebruikt om de habijten mee te stijven en de wijnen te klaren. De eigelen die over bleven werden verwerkt in zoete lekkernijen. Dit resulteerde in een overvloed aan eigeelrecepten door het hele land.

Toen er in 1820 de Liberale Revolutie plaatsvondt leidde dit tot de sluiting van veel kloosters en werd de productie van de custardtaartjes verplaatst naar de Casa Pastéis de Belém. En hierdoor veranderde de naam van Pastéis (het meervoud van pasta) de nata in Pastéis de Belém.

De geestelijken die het recept hadden opgetekend vroegen patent aan op de bereidingswijze en om zo het bijzondere recept geheim te houden. Tegelijkertijd gingen ze een overeenkomst aan met de Antiga Confeiteira de Belém die de taartjes volgens origineel recept gingen maken. Het geheim werd overgedragen aan 5 meesterchefs die het originele recept bewaarden – de Oficina do Segredo – dat later overging in de handen van de erfgenamen.

Sinds 1873 bezoeken de lokalen en de toeristen deze bakkerij om de heerlijke custardtaartjes vers uit de oven te kopen bestoven met kaneel en poedersuiker al dan niet met een stevig kopje koffie.

Ik heb in Portugal verschillende Pastéis de Nata geproefd, maar de ultieme uit Belém nog niet dus zit er vast nog een reisje naar Lissabon in het verschiet om het best bewaarde geheim op z’n minst te proeven.

Voor nu een video-uitleg op voor mijn lezers die liever een demonstratie hebben. Een iets ander recept, maar een prima snellere versie van onze zuiderburen op de site van Goe Gebakken.

Ik ben natuurlijk aan het testen gegaan en volgende week zal ik mijn recept van Pastéis de Nata publiceren.

2 reacties

  • De beste pasteis van Lissabon vind je bij Manteigaria (Praça de Camoes), hier kun je ook zien hoe ze gemaakt worden! Deze bakker staat niet voor niks bovenaan restaurants in de Tripadvisor.. Bedankt voor je uitleg qua naamgeving van de pasteis.. .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *